atemi-ryu-deurne



U bent hier:


startpagina
> Budo-disciplines > karate > geschiedenis







Geschiedenis van karate


Het begin

De pure Chinese gevechtstechnieken begonnen zich parallel te ontwikkelen en zijn ons bekend geraakt onder meerdere benamingen die tevens de grote variëteiten en stijlen weergaven.
De krijgskunsten van lokale oorsprong dateren reeds van voor J.C. (tijdperk van de oorlogvoerende koninkrijken) zoals bijvoorbeeld CHIAO-TI-SHU (in 't Japans KAKATEJITSU) die oorspronkelijk door de nobelen beoefend werd onder de vorm van populaire sport onder de HAN dynastie (206 voor J.C. - 220 na J.C). Zij kreeg later de naam KAIKO en werd aangevuld met technieken van het Mongools worstelen in de 13de en de 14de eeuw (periode van de Mongoolse invasie door Djengis-Khan) door het accent op de fysieke kracht te leggen. Uit het oude CHIAO- TI-SHU werd het KENR YU geboren die minder worstelmethode was doch meer een boksmanier. Zoals het Japanse SUMO de voorloper was van het JU-JITSU. Het KENRYU, ook wel GIGEKI genaamd, werd het actuele KEMPO (Kempo is de Japanse term om Chinese boksstijlen aan te duiden).
De ongewapende gevechtstechnieken die tot de verfijning leidden kwamen tot stand tijdens het MING-bewind( 1368-1644). Talrijke boksscholen die stamden uit de oude tradities ondergingen een transformatie; zo ontstond ook het KANG-FA dat TAl-CHI-CHUAN werd en later een belangrijke rol speelde in het ontstaan van KARATE.
In de 17de eeuw was er een samengang van de oude SHAOLIN-SU-KEMPO en het HUANG, LIN, TS'Al, PANGAI-NOON, MO enz.
Onderlingen uitwisseling van technieken lag dan ook aan de basis dat vele stijlen zich niet meer verwant voelden met het SHAOLIN-SU-KEMPO.
De Chinese technieken werden in twee groepen onderverdeeld:
Het LUNG-HUA-CHUAN (in't Japans RYUKA-KEN) die hoofdzakelijk uit lichaamsgrepen bestaat voor het lijf aan lijf gevecht en de TAl-CHI-CHUAN boksscholen (in het Japans TAIKYOKU-KEN).
Het TAl-CHI ligt trouwens ook aan de oorsprong van bepaalde Japanse ju-jitsu scholen zoals het TAKENOUCHI-RYU waarvan later dan weer de aftakkingen SHINTORYU-WAJlTSU en KITO-RYU volgden. Chinese geneeskunde met de reanimatie als doel werd door het YOSHIN-RYU ingevoerd door het KUATSU in zijn programma op te nemen.
 

De kunst van TE


Okinawa, het grootst eiland van de Ryu-Kyu eilanden is de bron van het hedendaagse karate.
Deze krijgskunst ontstond uit het fundamentele instinct tot zelfbehoud. Boksen en worstelen kwamen uit het westen, kempo uit het oosten, judo, yawara, kendo en aikido kwamen van het Japanse vasteland. Kempo, yawara (=ju-jitsu) en andere oudere vormen van zelfverdediging hingen veel af van de open handtechnieken. Een historisch boek "Bubishi" echter (krijgskunst geest) schreef over de handen van Kempo maar verwees naar de bijzondere verdiensten van de gebalde vuisten.
top pagina
Lege hand De voorganger van het karate beschreef in de RYUKYU literatuur het bestaan van TE voor de omschreven uitvoeringen van. de beoefenaars van Chinese stijl karate of TO- TE welke in de 18de eeuw het Okinawa karate beïnvloedde. Het meest oude geschrift vinden we terug in een gedicht van 1663, geschreven door NAGO OYAKATA. Slechts in de late 17de eeuw, begin 18de eeuw begon het mengen van de lokale en Chinese methodes vorm aan te nemen naar het huidige karate. Rekening houdende met de geheimhouding van het karate kregen we diverse groepen die zich ontwikkelden in de steden TOMARI, NAHA en SHURI. Geleidelijk aan vormden er zich twee belangrijke groepen: SHORIN-RYU of SHURI-TE enerzijds, anderzijds SHOREI-RYU of NAHA-TE.  
Lege hand
Shorin-ryu ontwikkelde zich rond Shuri en Tomari, terwijl Shorei-ryu uit Naha kwam. Alhoewel verschillen van opinie en personaliteit niet als belangrijk in karate beschouwd worden tracht men toch grenzeloze kracht en ware wijsheid te scheppen die uiteindelijk bij iedere stil moeten leiden tot zelfkennis. De belangrijke verschillen tussen Shuri-Te en Naha-Te liggen in de basisbewegingen en de ademhalingsmethode. Naha-Te is opgedeeld in twee stijlen: Goju-Ryu en Uechi-Ryu. Shuri- Te is opgedeeld in drie stijlen: Obayashi, Matsubayashi en Kobayashi. Er is geen twijfel mogelijk dat vele experten die tussen Okinawa en China reisden veel hebben bijgedragen om het karate op zijn huidig peil te brengen. Bijvoorbeeld door mondelinge overdracht werd gezegd dat zo'n tweehonderd jaar geleden een zekere SAKUGAWA van Akato in Shuri naar China reisde en bij zijn terugkeer op Okinawa gedurende die periode een karate methode ontwikkelde en beheerste gekend als Sakugawa Karate. Anderzijds, zo'n 150 jaar geleden (zoals vermeld in de OSHIMA nota door TOBE van Tosa, Japan) zou een Chinese expert genaamd KU SHANKU in Okinawa aangekomen zijn met enkele van zijn studenten en daar het KEMPO introduceerde. Okinawa experten zoals SAKIYAMA, GUSHI, TOMOYORI van Naha studeerden enige tijd bij de Chinese militaire afgevaardigde ASON. MATSUMURA van Shuri en MAESATO, KOGUSUKU van Kume met de militaire afgevaardigde IW AH, en SHIMABUKU van Uemonden en HIGA, ENAHA, GUSHI, NAGAHAMA, HIJAUNNA en KUW AE allen van Kunenboya met de militaire afgevaardigde WAISHINZAN. Er wordt gezegd dat de leraar van GUSUKUMA, KANAGUKU, MATSUMURA, OYATOMARI, YAMADA, NAKAZATO, YAMAZATO en TOGUCHI een Zuid-Chinees was die op Okinawa gestrand was.

Allen hebben ertoe bijgedragen om het karate verder te verspreiden aan eigen leerlingen tot bij het tot stand komen van het huidige karate.
top pagina


 

vorige pagina

knop

sitemap